UFC 222 DAG 3

UFC 222 28-02-2018

Gister avond trouwens nog zeer lekker gegeten. Thai restaurant is eigenlijk altijd wel goed. Ja ik mag Thai food graag eten. Kip met cashew noten, beetje pittig, gewoon top. Vanochtend om 8.00 uur al weer uit de veren. Fruitig, fris, even ons pels gewassen waarna we een ontbijtje hadden aangevallen. Nadat wij voor de inwendige mens hadden gezorgd was het tijd voor de bezigheden die eigenlijk bij elk UFC evenement gedaan moeten worden. Fotoshoots, wat interviews en al van dit soort zaken meer. Ja en dan zie je veel bekende vechters voorbij lopen wat voor mij en dit klinkt misschien arrogant maar zo bedoel ik het absoluut niet eigenlijk al normaal is. Ik geneer mij dan altijd om te vragen of ik dan met diegene op de foto mag. Slaat nergens op want dat is namelijk nooit een probleem, maar aan Cyborg moest ik het gewoon even vragen. Ik heb voor deze vrouw toch wel veel respect. Zij laat altijd zoveel agressie zien in haar gevechten wat ik altijd fantastisch vind om naar te kijken. Heel veel manlijke vechters zouden hier een voorbeeld aan kunnen nemen. Ja ik moet zeggen dat de kaart van UFC 222 echt een top kaart is. Gewoon weer super leuk om daar live bij aanwezig te mogen zijn ! Ja en al dit neemt veel tijd in. Want het ene interview is gedaan en lopen dan direct naar de volgende. Fotograaf is klaar, maar de ander wil dan weer een andere foto sessie. Om heel eerlijk te zijn vind ik dit altijd veel gedoe, maar met al dit materiaal doet de UFC altijd leuke dingen. Laten veel terug zien op het evenement zelf en komen hier ook altijd weer super leuk en scherp mee naar buiten voor en na het gala. Ik zal je zeggen en ik draai echt al heel wat jaartjes mee dat er geen organisatie in de wereld is die dit zo perfect doet. Na al deze verplichtingen hebben we een Mexicaans restaurant bezocht en net als gister en eigenlijk bij alle restaurants die ik in Amerika bezocht heb is de bediening overdreven vriendelijk, echt overdreven vriendelijk. In het begin dacht ik altijd van he klefferik, glibber doe even normaal, maar luister iedereen is hier zo, iedereen op de border controle na dan is hier keurig, attent, gastvrij en vriendelijk. Nee Amerika behoort voor mij als één van mijn favoriete landen wat dit betreft. Neem nou eens een ander land, Frankrijk bijvoorbeeld en dan helemaal Parijs. In de eerste plaats woont er in die stad bijna geen Fransman meer, maar buiten dit om heb ik echt nog nooit zoveel klootzakken bij elkaar gezien als daar. Het is dat ze in een restaurant het vreten en je bestelde kop koffie niet naar je toe kunnen gooien vanuit de keuken, maar het liefst wordt dat daar wel gedaan en helemaal als ze denken dat je een Duitser bent. Nee eigenlijk alle volkeren die Frans spreken zijn vreselijk, maar dat is weer een heel ander verhaal. Na dit Mexicaanse culinaire avontuur hebben we even gerust, wat gelezen, even de oogjes dicht gedaan waarna het tijd was voor een korte lichte training. Evan Boris is mee gekomen met Stefan vanuit Florida. Henri Hooft heeft al een tijdje geleden zijn eigen pad gekozen en is een mooie goed lopende school begonnen in Fort Lauderdale Florida waar Evan Boris één van de vaste staande trainers is. Dan staat Stefan daar met Evan te trainen en Bob vind je dat dan niet lastig ? Deze vraag is en wordt mij wel eens gesteld, Stefan komt toch bij jou vandaan, komt toch voor jou uit, het is toch jou pupil ? Irma en ik zien het zo. Het draait om de vechter, een vechter kan alleen goed presteren als hij traint bij en met iemand waar hij zich op dat moment goed bij voelt en als ik dat op dat moment dan niet ben moet ik daar niet mee zitten. Veel trainers zijn bezitterig, claimend naar hun vechters toe wat uiteindelijk nooit gaat werken. Stefan vind het wel prettig als ik hem coach tijdens zijn wedstrijden. Nou als dat dan mijn rol is is dat wat mij betreft prima. Het gaat er om dat je vechter zich fijn, prettig en comfortabel voelt in die kooi of ring, alleen dan kan een vechter presteren. Na de training nog een happie gedaan waarna we het bedje weer hebben opgezocht …… Tot morgen ! Met Bob Schrijber en Stefan Struve